IN AFRIKA, MAAR NOG NIET HELEMAAL

De reis viel ons reuze mee! Voor we het wisten waren we in Afrika. Na een vreselijk emotioneel afscheid van onze families, tranen alom , waren we een gezellige reis verder zo in Kenia. Een kleine impressie van onze eerste indrukken:

23.32 14 juni 2009 Nairobi

Voor het eerst op 't continent Afrika. Hoe ruikt de Afrikaanse lucht? Na wat Keniaanse bureaucratie (die je vooral moet verzachten met nederigheid en een 'ik-hou-me-van-de-domme-lachje') bij de Visabalie, kunnen we eindelijk onze koffers van de band halen, die zeker al een uur rondjes draaien. Ze liggen er nog, allemaal!

We naderen de laatste mensen die onze papieren in kunnen willen zien of onze koffers overhoop mogen halen. Daarna mogen we weer doen met onze spullen en onszelf, zonder het gevaar te lopen een directe ticket terug naar Nederland te krijgen. Terwijl ik op mijn koffer leun en staar naar dit vliegveld dat zo niet Europees is, zie ik door het verweerde glas van een stoffig kantoortje House op t.v. Het vertrouwde gezicht van dokter Wilson. Moet Hilbert meteen smsen zo. Maar nu vooral nog even geen verdachte bewegingen.

De mannen laten ons zonder slag of stoot passeren. Laatste schuifdeuren van deze reis. Achter een lang lint kijken doffe en vermoeide ogen, bijna hopeloos, naar de langsdruppelende passagiers. Slappe handen houden briefjes met namen omhoog. Tussen al deze mensen begint iemand hevig naar ons te zwaaien en op zijn geprinte papiertje lees ik zo snel 'Red een Kind', voordat hij onder het lint door op ons af stapt.
'So, you are Helen, right? And you are Hanno, yes, I recognize your hair.' En zo weet hij stuk voor stuk ons te herkennen. Dit is Mohammed, onze meer dan gezellige chauffeur. Samen lopen we naar buiten. Ik voorop. Smoothly rijdt m'n mooie koffer de buitenlucht in. Het is helemaal donker. Ik zie, wat zijn het, palmbomen? Meerdere keren haal ik m'n neus op. Nee, ik ruik geen verschil. Uitlaatgassen ruiken overal hetzelfde. Nee, ik ruik echt geen verschil en laat het zijn.

Meteen begaan we in onze naiviteit een fout. We worden omringt door vriendelijke Afrikaanse mannen die ons de parkeerplaats over helpen met de koffers. Vast vrienden van Mohammed dacht ik maar. Een pakt mijn 20 kilo zware koffer over en ik laat het tevreden en dankbaar toe. 'You have dollars? A view?' Oeps. 'We have nothing, yet' en het is waar ook. Maar in z'n ogen zie ik dat he doesn't buy it. Gelukkig weet Mohammed hem af te poeieren met een sterk staaltje Swahili. Met een rotgevoel laat ik hem gaan, nadat hij mijn baggage netjes bij de auto heeft afgeleverd.

Het is nog maar negen uur, maar het is al helemaal donker. In Amersfoort is de kerk net uit. En ik zit in Afrika, waar ze ook House kijken maar allemaal zwart zijn. Al ruikt de lucht wel hetzelfde. Het gaat er rough aan toe in het linkse verkeer, maar met inhalen maakt links en rechts blijkbaar niet uit. We zijn te duf om ons zorgen te maken om het verkeer.

In het hostel ontmoeten we een alleraardigst stel, de beheerders. David en Patricia. Ze lachen zich suf om Timons naam. En daar hebben ze blijkbaar geen reden voor nodig, blijkbaar klinkt het gewoon grappig.

In de huiskamer staat nu een combi van Hillsong, Leeland, Third Day en Jingle Bell Rock op. En dat is geeneens eigen muziek, maar speciaal voor ons door de gastheer opgezet. Zolang het nog nacht is, ben ik niet in Kenia. Met de morgen zal het besef wel komen. Enkel het interieur van deze kamer veraad het continent, maar dat wordt overstemt door de muziek, het msn gesprek van Hanno met z?n familie in Zoetermeer, hotmail, hyves en lekkere Sultana?s. Ja, op dit uur en het smaakt ons. Ik ben benieuwd naar de zang van de vogels in de morgen. Hoe zullen die klinken in Afrika?!